analogicznie do rzeczywistości

przestraszyłem się nie na żarty (fakt, śniadania nie jadłem, to i nie nażarty byłem) – rano otrzymałem kopertę z poczty z pieczątką “sprawa służbowa“. Podobnie dramatycznie zaczynał się “Proces” Franza Kafki (kawkę już piłem).
Otwierając drżącymi ze zdenerwowania dłońmi (palcyma?) kopertę (była nienaturalnie wybrzuszona), wodziłem myślami w przeszłości cóż takiego żem uczynił, że poczta mnie w sprawie urzędowej nagabuje…
fakt, odbierałem coś ostatnio, ale to nie ja (proszę wysokiego urzędu pocztowego) krzyczałem:

Pierdolony listonosz kurwa, nie chce mu się chujowi wejść na piętro i zostawić listu, tylko jebane awizo zostawia w skrzynce, a ja muszę zapierdalać na pocztę i stać jak chuj jakiś w jebanej kolejce

fakt, przyznaję się (proszę wysokiego urzędu pocztowego), że podobnie myślałem – alem powstrzymał się i myśli swoich zdrożnych na głos nie wypowiadał (przy kobietach). A nawet myślałem, czy nie zwrócić uwagi, temu niegrzecznemu człowiekowi, który ciężkiej doli pocztowca nie rozumie, by słowami mięsnymi w miejscu, za przeproszeniem, publicznym zgorszenia wobec niewiast nie wywoływał… ale mnie ubiegł osobnik w kolejce za mną.
tak (proszę wysokiego urzędu pocztowego) spóźniłem się, przyznaję, powinienem był większą czujnością obywatelską się wykazać…
przepraszam…
więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie…

otworzyłem kopertę, a tam pismo urzędowe…
wezwanie – pomyślałem
czytam:
Szanowni Państwo

nosz kwa-wasza, to ja wam teraz wygarne! ;o)

ciekawe nie? pytają o opinię… imiennie…

a jak nie wyślesz (dygać do skrzynki taki kawał?) to, że niby dobrze działamy ;o)

milionyzadowolonychklientowniemogasiemylic